آذر ۳۰، ۱۳۸۷

تا صبح یلدا ...

یلدا
بلندترین لحظه های قامت ِ تاریکی
در آستان ِ سُجده به روشنسرای زایش خورشید:
میترا!
یلدا
شمار ِ بازپسین نبض های طاقت تاریکی
در زادروز ِ مهر جهان پیرا:
مهر سوار به گردونۀ طلائی ِ گیتی سپار ِ نیرومند
با نیمتاج ِ تافته از نیزه های نور
ایزد بزرگ بانوی پیمان و مهر
مهرنگاهبان ِ بوم و بر ِ ایران
این چشمزخم دیده فراوان
از دستبرد و ترکتاز انیران
مهر نُماد پاک اهورا
تازندۀ گشوده جهان با سپاه نور
برآیان ز خاوران و تاخته تا مغرب
پاشندۀ درخشش ِ آئین ِ مهر در زمانۀ تاریک
روی باختران
بخشندۀ شناسنامه و آئین زادروز به عیسا!

*
یلدا
شب دراز ِ نخفتن
تا صبحگاه، پرپر ِ خاموشی ِ ستاره شمردن
و شادمان میان ِعزیزان به بانگ نوشانوش
از مهر و مهربانی و پیمان و عشق، سخن کردن
ز آئینه های یک یک دل ها غبار زدودن
یلدا
شب ِ حکایت ِ خورشید های نو دمندۀ بسیار آرزوی نیک
شنفتن
با سفرۀ بزرگ شب چلـّه
در کنار سرو
با سبز و سرخترین های هدیۀ این آب و خاک:
سرو و انار و سیب و از این دست گونه گونه فراوان
با نرمتاب ِ رقص ِ شعله در آتشدان

*

یلدا
شب درود به خورشید و پشت به سرما
با یار نارگونه
انار رسیده
دانه کردن و خوردن
بر پرده بندهای درون انار تأمل کردن
بر نام و یاد بند نشینان ِ ناگزیر درود فرستادن
بر بند و بند ساز و مدرسۀ بندگی برآشفتن

*

یلدا
بلندترین شب
یلدا
شبی بلند نه آن سان ولی دراز که تاب آوَرَد،
تا من حدیث ِ حسرت ِ دیرین ِ بازدیدن ِ خورشید بر فراز ِ دماوند را تمام بگویم!
یارا
حکایت من و ما
قصه ای بلندتر از یلداست!
عمری به راه چشمۀ خورشید و راه بی پایان
راهی درشتناک که از راستای برزخ دیروزهای گمشده تا فرداست!
باری مگر شراره ای از آفتاب ِ سینۀ البرز را - به فالی نیک-،
در عمق چشم های ِ درخشان و مهربان تو در این شب سیاه بجویم!
و بوی آشنای وحشی گل های سرخ درۀ دربند را،
از لاله برگ های لبان تو بشنوم!
آن عطر را دوباره ببویم!

* نعمت آذرم - دسامبر 2008 ، پاریس

هیچ نظری موجود نیست: