تیر ۳۰، ۱۳۸۹

سالار افتخاری

علیرضا افتخاری را که قطعاً می‌شناسید، با آلبوم "کاروان" شناخته و با آلبوم "نیلوفرانه" به اوج محبوبیت رسید و موسیقی‌اش علاوه بر صدا و سیما، میهمان همیشه خلوت خیلی‌ها شد و حتی روی تیتراژ پایانی "لیلا" داریوش مهرجویی نشست که فیلم محبوب آن روزها بود. خوب می‌خواند و گزیده، از اواخر دهه هفتاد به بعد و تا همین امروز اما شیوه کاری‌اش تغییر کرد، سالی چهار، پنج آلبوم از او منتشر می‌شد و کیفیت کارش آلبوم به آلبوم افت ‌می‌کرد و از خواننده موسیقی اصیل سنتی بدل به یک خواننده پاپ شد، بیشتر مخاطبانش را به همان سرعتی که به دست آورده بود از دست داد و تبدیل شد به یک خواننده معمولی، خواننده‌ای که تلویزیون زیاد نشانش می‌داد.
 سالار  عقیلی را که می‌شناسید، خواننده جوان و خوش‌ صدایی که توی این چند سال خوب خودش را بالا کشید و محبوب شد و مقطعی خواننده ارکستر ملی ایران هم بود. ولی انگار امسال روالش کمی تغییر کرده است. در چندماه گذشته چهار آلبوم از سالار عقیلی منتشر شده است، "عشق دیرین"، "مایه ناز"، "عاشقی" و این آخری "سالارخوانی‌ها". سالار عقیلی هیچوقت به محبوبیت آن زمان افتخاری نرسیده، اما انگار بدش نمی‌آید راه او را ادامه دهد و در سرعت انتشار آلبوم در یک سال، رکوردی تازه بر جای بگذارد، به ویژه حالا که در سایت‌ها خبری منتشر شده که حکایت از انتشار دو آلبوم جدید از او پس از ماه رمضان می‌دهد؛ آلبوم‌های "یار و دیار" و "صدای آفتاب". این یعنی انتشار شش آلبوم در کمتر از یکسال. این همه عجله برای انتشار آلبوم نشانه چیست؟ غیر از انگیزه‌های مادی دلیل دیگری دارد؟ آیا کیفیت این آثار همان حد متوسط رو به بالای خود را حفظ کرده است؟ سالار عقیلی دارد راه افتخاری را می‌رود؛ کاسبی با موسیقی. کاش اینطور نباشد.

هیچ نظری موجود نیست: