شهریور ۱۸، ۱۳۸۹

فتح دماوند با بولدوزر بی‌تدبیری


آنقدر که سیاست در زندگی‌مان پررنگ است و هر اتفاق کوچک حاشیه‌اش را دنبال می‌کنیم و به آن می‌پردازیم و آگران دیسمانش می‌کنیم، خیلی چیزها از قلم می‌افتند و از کانون توجهمان دور می‌شوند؛ محیط زیست یکی‌ از آنهاست.
بی‌تدبیری در حوزه حفاظت از محیط زیست به ویژه در این چند سال امری عادی شده است. با لودر و بولدوزر به جان هر چیز بکر و طبیعی افتاده‌اند تا نمودار فعالیت‌‌های عمرانی‌ بالا و بالاتر برود و در عوض نفس طبیعت به شماره بیفتد و صدای آژیر خطر هم به گوش هیچ‌کس نرسد.
بسیار شنیده‌ایم از وضعیت اسفبار دریاچه ارومیه، تخریب جنگل برای راهسازی، نا‌امن کردن زیست بوم‌های طبیعی، آلوده شدن آب‌ها و منایع زیرزمینی و بسیار خبرهای بد دیگری که همه‌شان می‌گویند: حال زمین خوب نیست.
حالا در ارتفاع چهار هزار متری و در یکی از بکرترین نقاط دماوند، با بیل و کلنگ به جان یخچال‌های طبیعی افتاده‌اند تا جاده بکشند برای انتقال پوکه معدنی‌! (+) تا راه دماوند را آسفالت کنند و غرور قله را بشکنند.
دماوند اولین قله‌ای نخواهد بود که با بولدوزر فتح می‌شود، کسی نمی‌داند کی نویت سبلان و سهند می‌رسد.
می‌شود در وبلاگستان موج ایجاد کرد به نمایندگی از همه دغدغه‌مندان محیط زیست. می‌توان اعتراض کرد با انتشار یک مطلب، یک عکس تا بگوییم دماوند برایمان مهم است. می‌توان هم ساکت بود و کنار نشست تا باشکوه‌ترین بلندای سرزمین، آرام بمیرد و عظمتش را از دست دهد. دماوند می‌خواهد نفس بکشد.

۳ نظر:

هم‏زیستی گفت...

با این‏که خبرهایی این‏گونه در این سال‏ها کم نبوده و نیست اما برای من، خواندن مکررشان نه‏تنها از اندوه‏شان نکاسته و نمی‏کاهد بلکه بر آن می‏افزاید. با شما موافقم، کناره‏گیری و انفعال ما مانع مصونیت‏‏مان نمی‏شود و عوارض گاهاً مهیب چنین خاصه‏خرجی‏ها و کم‏خردی‏هایی همه‏گیرتر و دردآورتر از آن‏است که فقط با لعن و نفرین، مرهمی بایسته یابد.

سین دخت گفت...

کاری نمی شود کرد ...

Yassin Nouri گفت...

سلام.من مرداد امسال تا ٤٢٠٠ متري قسمت جنوبي رفتم ولي فعلا خبري از بلدزر و پكه و... نبود.البته تابلوها نشان از ساخت هتلي مي داد كه مكانش ناپيدا بود!!!!!!!!